Ik heb nergens zelf om gevraagd!!!

Door Mireille Vos
 
India en haar patriarchische samenleving is besmettelijk. Ook ik begin te geloven – nu ik hier ruim twee jaar woon – dat wanneer je teveel vlees laat zien, mannen het recht hebben je na te schreeuwen, aan te raken of aan te nemen dat je een hoer bent. Een opvatting die niet alleen in de conservatieve samenleving als India geldt, maar ook tot discussies in het Westen leidt. Vraag je erom verkracht te worden door ’s nachts in je korte rokje naar huis te fietsen? Of moeten we mannen leren om te gaan met vrouwelijk schoon en bloot?

Kwaad op mezelf
 
Maar, de reacties op blote lichaamsdelen zijn India wel extremer dan in Nederland. Op een zaterdag liep ik in mijn hemdje in een Indiase expat wijk. Natuurlijk gluurde de halve straat me aan. Ik hoorde ook wat vaag geschreeuw en ineens drongen de woorden tot me door: Sex, fuck you, sex. Onmiddellijk schoot de gedachte ‘ik heb ook te weinig aan’ door mijn hoofd. In plaats van boos te worden op de gefrustreerde manmensen, werd ik kwaad op mezelf.

Handen op mijn billen

’s Avonds had ik een expat feestje met 80 procent ‘blanken’ en een paar ‘moderne’ Indiërs. Terwijl ik met een Italiaan stond te praten voelde ik handen op mijn billen. Woest draaide ik me om en keek tegen een Indiase man aan. ‘What do you think you are doing’’ schreeuwde ik, ‘If you touch me again, I’ll hit you’, druk gebarend met mijn handtas. Vijf minuten later zocht ik samen met een vriend de boosdoener, maar hij was niet meer te vinden.

HUN probleem!

Na die zaterdag heb ik een rebelse woede in mij. Ik pas mij niet langer aan de seksuele frustratie van dit land aan. Dat zij niet tegen blote schouders kunnen is HUN probleem. Het is 35 graden, ik draag een hempje ZONDER sjaal! Staren mag, maar als er woorden of handen bij komen kun je een felle reactie verwachten!

Equal Community Foundation

Mireille Vos is werkzaam in India bij Equal Community Foundation (ECF), een NGO gericht op het betrekken van mannen om geweld tegen vrouwen te bestrijden. Mireille Vos is WE CAN Changemaker en ECF is partner van WE CAN, zowel in Nederland als India.

Deze blog is gemaakt in het kader van NL Doet. De blog is eerder geplaatst op http://mireilleindia.waarbenjij.nu/ en aangepast voor WE CAN. Kijk ook op de website van Equal Community Foundation voor meer informatie over de NGO.

Mijn eenzaamheid

Door Kyra

Mijn eenzaamheid

Dit is het alles wat ik jou heb kunnen geven.
Zoals ik onvoorwaardelijk van je hield, mezelf helemaal gegeven.

Mijn hele ” ik”, alles wat ik ben, alles waar ik van hou en alles waar ik voor sta.
Alles heb ik opgegeven, het contact met mijn vrienden, de feestjes of verjaardagen waar ik voor uitgenodigd word.

Alles er voor over hebbend om bij jou te kunnen zijn.
De extreem jaloerse verwijten naar mij die neem ik voor lief.
Mij opleggen hoe, wanneer en met wie ik mijn leven moet doorbrengen.

De manier waarop je me dwingt om gemeenschap te hebben wanneer ik dat niet wil.

De douche beurt die ook nu overgeslagen word omdat je er nu niet bent. Wetend dat ik om zes uur weer kan plassen (dan ben jij weer thuis) sla ik ook deze koffie tijd maar weer over.

De leugens waar ik weet van heb, die je mij glashard aankijkend verteld.
Ja, onvoorwaardelijke liefde die ik jou geef en voor je voel.

Sluipend op mijn tenen, loop ik door het huis.
Mijn woorden ingeslikt, mij gedragen zoals van mij verwacht word.
Aan mijn haren de trap afgesleurd, neergeslagen op de grond.
Met je handen om mijn keel, schreeuwend dat dit mijn eigen schuld is.

Het verliezen van mijn bewustzijn, alleen wakker wordend op de grond.
De blauwe plekken of de bloeduitstorting, de vingers die nog op me keel staan.

De bijna dagelijkse ruzies die met geweld eindigen.
Nee, mijn ogen zijn niet geopend.

Want jij bent ook diegene waar ik van hou.
De vakanties waar we samen heen gaan.
Maar ook de liefde die je me geeft.
De tijd waarin we het leuk hebben samen en kunnen lachen.
Wanneer ik in je armen lig en je me verteld hoe bijzonder ik ben.

Jullie zien die altijd zo “leuk” staande sjaaltjes of die leuke coltrui.
De lange broeken die ik in de zomer draag.
Niemand die ook maar weet dat er wat achter deze kleding word verscholen.
Niemand die ook maar vermoedens of weet hiervan heeft.

Het verdriet waarin ik eenzaam in verdrink.
De pijn die ik alleen verdragen moet.
Hangend over de railing geen uitweg meer weten.
Jij sleurt me over de railing terug naar binnen, en slaat me blauw.

De dure cadeaus die je voor me koopt.
De schuldgevoelens die je laat zien, zeggend dat je spijt hebt.
Luisterend naar jou dat dit nooit meer gebeuren zal.

Vertellend zeg je mij ik maak je af als iemand dit te weten komt.
Ga bij je weg en maak mezelf van kant.

De pijn en verdriet die ik heb en alleen verdragen moet.
De schaamte en angst die overheerst.
Maar zeker de onvoorwaardelijke liefde die ik voel.
Want wat zou mij anders bezielen, ik ben mezelf verloren in jou.

Mijn ogen zijn geopend, sterk moet ik nu zijn.

De moeilijkste weg gaan bewandelen maar nu met iemand aan mijn zij.
Jij diegene die oprecht er voor me is en aan mij en een klein wonder denkt.

Door jou uit de shit getrokken, ons een veilig thuis gegeven.
Ons bescherming en liefde gegeven.

Wat ons tot een gelukkig en gezond gezin heeft gemaakt.
Onbeschrijfelijke woorden blijven erover, voor wat een bijzondere man jij bent.

Liefs van Mij.

16 maart 2012
Kyra

 

Dit gedicht werd ingezonden in het kader van NL DOET.  Kyra is inmiddels uit deze gewelddadige relatie en schrijft o.a. gedichten om het taboe rond huiselijk geweld te doorbreken. Kyra is WE CAN changemaker

 

Ervaringen uit jeugd krijgen mij niet klein

Door Merel van Groningen

2011 was voor mij een bijzonder jaar. Een kroon op mijn werk is de nominatie voor de Joke Smit-prijs en een eervolle vermelding namens alle slachtoffers van mensenhandel en loverboys.  Ik voel me supertrots dat ik als voorbeeld mag dienen voor anderen. Want ook als je slachtoffer bent geweest van seksueel misbruik, kun je het leven weer zonnig inzien.

Schommelen tussen verleden en heden

In het jaar 2000 besloot ik om de ervaringen die ik tussen mijn 15e en 17e had  op te schrijven, omdat er in de media steeds meer aandacht was voor slachtoffers van loverboys. Ik hoopte met mijn verhaal te laten zien hoe het kon gebeuren, hoe een loverboy grip op mij kon krijgen. Ik heb er zeven jaar over gedaan. Tijdens het schrijven voelde ik continue zoveel pijn en verdriet, en tegelijkertijd moest ik ook mijn kindjes aandacht geven. Schommelen tussen het verleden en het heden is best pittig! Maar verschillende uitgevers hadden interesse in mijn verhaal, en uiteindelijk is mijn eerste boek in 2008 uitgegeven.

Voorbeeldfiguur

Op advies van de directeur van de instelling waar ik in die tijd zat, volgde niet veel later mijn tweede boek. Hierin vertelde ik hoe ik na mijn ervaring met een loverboy werd misbruikt door een hulpverlener. Daarna brak een drukke periode aan. Ik geef lezingen, bemiddel tussen jeugd en hun ouders, geef voorlichtingen aan scholen en sta iedereen die vragen heeft te woord via de mail. Zelfs vanuit het buitenland komen hulpvragen. Het is druk, maar belangrijk werk. Een educatief uitgever vond mijn pad en samen zijn we bezig met het vormen van een lespakket dat medio 2012 af is. Er is behoefte aan een voorbeeldfiguur die laat zien dat het ook goed kan komen na traumatische ervaringen.

Aanmoedigingsprijs: Doorbreken van isolement en stilzwijgen

De Joke Smit-prijs stond dit keer in het teken stond van het thema ‘veiligheid en weerbaarheid van vrouwen en meisjes’. Door mijn nominatie kon ik laten zien dat mijn ervaringen in mijn jeugd me niet klein hebben gekregen en dat mijn kennis die ik wil overdragen aan de jeugd, gewaardeerd wordt. Twee prijzen werden uitgereikt.  De Joke Smit-prijs en de Aanmoedigingsprijs vrouwenemancipatie. De eerste ging terecht naar alle vrouwenopvanghuizen, die belangrijk werk doen en helaas zeer noodzakelijk zijn. De Aanmoedigingsprijs kreeg een andere betekenis. De jury vertelde dat zij bij het kiezen van een winnaar voor de Aanmoedigingsprijs heel goed had gekeken naar het onderscheidende werk van de genomineerden. Alle genomineerden streven ernaar om het isolement en stilzwijgen van slachtoffers dat zich breder in de samenleving manifesteert, te doorbreken. De jury wilde dit daarom breder honoreren met een eervolle vermelding, en deze mocht ik namens alle slachtoffers vertegenwoordigen en in ontvangst nemen.

Changemakers slaan handen ineen

Ik voel me vereerd dat ik bij de uitreiking mocht zijn. En ik vind het geweldig dat ik uit naam van alle slachtoffers een eervolle vermelding kreeg! Na afloop mochten mijn gezin en ik een borrel drinken met de ministers. Ze namen mijn boek in ontvangst en zouden die in de regeringskamer leggen. Hoe cool is dat! Toen de ministers weggingen restte mij nog een belangrijk ding. Mij aanmelden als changemaker van WE CAN via www.wecan.nl, want we moeten allemaal de handen ineen slaan om onze jeugd te beschermen en zich te laten ontwikkelen. Ze zijn namelijk de toekomst!

Lieve groet, Merel van Groningen

9 februari 2012

Het werk van Merel is te vinden op haar website. Merel is changemaker van WE CAN

Diversiteit als norm

Door Vera Bergkamp, Voorzitter COC Nederland

25 november 2011 startte de Week Zonder Geweld. WE CAN vroeg aan Vera Bergkamp voorzitter van COC Nederland (partner van de WE CAN) om een blog te schrijven.

Half november pleegde Ashlynn Connor zelfmoord. Volgens haar familie ondernam de pas 10-jarige scholiere uit de Amerikaanse staat Illinois deze wanhoopsdaad omdat ze niet langer opgewassen was tegen de voortdurende pesterijen en bedreigingen door klasgenoten. Die vonden dat het meisje vanwege haar kort geknipte haar te jongensachtig was. Ze noemden haar lelijk en scholden haar uit voor hoer.

Deze zelfmoord is in de Verenigde Staten helaas geen incident. Sinds vorig jaar zijn zelfmoorden onder Amerikaanse scholieren die vanwege hun homoseksualiteit of genderidentiteit gepest en bedreigd worden veelvuldig in het nieuws. Recente voorbeelden daarvan zijn de zelfmoorden van Jamey Rodemeyer en Jamey Hubley.

En het blijft niet bij pesten alleen. Drie jaar geleden werd de 14-jarige Lawrence King midden in de klas koelbloedig doodgeschoten door zijn even oude medescholier Brandon McInerney. Lawrence King deed in zijn kleding uitbundig aan genderbending en maakte er geen geheim van jongens aantrekkelijk te vinden. Bovendien liet hij zich niet intimideren door het pestgedrag van Brandon McInerney. Zich van geen kwaad bewust, beantwoorde hij die met uitdagende versierpogingen. Volgens zijn verdedigers waren die versierpogingen voor Brandon McInerney zo bedreigend – men zou ‘ns kunnen denken dat hij óók homoseksueel zou zijn – dat hij zich geen raad meer wist en besloot King te vermoorden. Inmiddels is de nu 17-jarige Brandon McInerney schuldig bevonden; hem hangt een gevangenisstraf van maximaal 21 jaar boven het hoofd.

In al deze tragische zaken gaat het om gendergerelateerd geweld. Nichterige jongens zijn sissy boys en de meiden teveel tomboys. Dat is niet enkel in Amerika zo, dat is overal het geval – ook in ons land.

Zo blijkt uit recent onderzoek van het Sociaal en Cultureel Planbureau dat met name vrouwelijk gedrag van (homoseksuele) jongens een doorn in het oog is voor veel heterojongeren. Meiden en jongens die zich niet ‘sekseconform’ voelen, krijgen veel vaker te maken met negatieve reacties van hun omgeving. Triest genoeg leiden al die negatieve reacties tot zelfmoordcijfers die onder lesbische, homoseksuele, biseksuele en transgender (LHBT)-jongeren tot vijf maal hoger liggen dan onder heterojongeren.

Om aan deze pesterijen, discriminatie en geweld een einde te maken is het goed dat Onderwijsminister Marja van Bijsterveldt besloten heeft dat scholen vanaf volgend schooljaar verplicht worden deze zaken te registeren. En nog beter  is het dat de minister uiteindelijk toch heeft toegezegd om voorlichting over seksuele diversiteit (homo/biseksualiteit en genderidentiteit) op elke school verplicht te stellen. Daar heeft het COC zich jarenlang voor ingezet, omdat het bespreekbaar maken van seksuele diversiteit het bewustzijn daarover onder alle jongeren vergroot en de positie versterkt van jongeren die afwijken van de strikte hetero- en gendernormen.

Die pesterijen en geweld op school verbieden volstaat namelijk niet. Scholieren dienen zich ook te gaan beseffen waarom gendergerelateerd geweld niet deugt en bestreden moet worden. Dat besef is de basis voor een respectvolle omgang met mensen die van de norm afwijken – en daarmee een belangrijke stap richting een nieuwe norm: die van seksuele diversiteit.
Om dat doel te bereiken, doet het COC ook mee aan WE CAN, de grote campagne gericht op het bevorderen van bewustzijn als het gaat om genderongelijkheid en het bestrijden van gendergerelateerd geweld. Dat gaat ons allemaal aan.

Vera Bergkamp
Voorzitter COC Nederland en changemaker

1 december 2011

Mijn eigen DSK-tje

Door: Anoniem

Ik heb ook een DSK-tje in mijn omgeving (gehad). Ik trof hem toen ik zo achter in de 20. Op mijn werk. Dit DSK-tje is een man van middelbare leeftijd, licht kalend, wonend in een dorp op de Utrechtse Heuvelrug. Ik was een bezig bijtje, en de enige vrouw op de automatiseringsafdeling die ook daadwerkelijk hetzelfde werk deed als haar zogenoemde technische mannelijke collega’s. Er was gelijkwaardigheid. Tenminste tot dat het DSK-tje leiding kwam geven. Hij moest een kans krijgen door een fusie en wilde zo graag. Hij had nog nooit leiding gegeven en geen opleiding gevolgd, kwam zo van de werkvloer uit een team van twee medewerkers (natuurlijk mannelijk). Tja, we hebben het hier wel over een tijd rond de eeuwwisseling.

Dit bezige bijtje gaf haar nieuwe manager een hand en deze zei: “Ah, ben jij die lesbo hier op de afdeling? Ik vind het niet erg hoor, juist niet!” Er droop nog net geen kwijldraadje langs zijn mondhoek naar beneden.
Het opvolgende jaar werd een ware hel voor mij. Ik was geen persoon. Ik was de lesbo. Er werden continu seksuele opmerkingen en grappen gemaakt. Als mijn vriendin belde, nam hij op en flirtte aan de telefoon met haar, ondertussen allemaal handgebaren makend in de ruimte. Ik was zo jong, zo naïef. Bijna aandoenlijk vind ik nu. Terwijl ik toen ook wel gebekt was, ging het allemaal zo sluipend. Ik was dat kikkertje dat ze in het water hadden gegooid en het vuur eronder stond aan. Ik kon me niet verroeren.

Er is zoveel gebeurd. Ik wil het niet eens opsommen. Toen ik uiteindelijk mijn verhaal aan een vriendin vertelde, omdat ik me heel slecht voelde, schrok ik zo erg van haar feedback, dat ik wakker geschud werd. Ik besloot hem op zijn woorden en daden aan te spreken. Mijn DSK-tje was daar niet van gediend. Ik werd afgezonderd van de rest (op een dependance) en toen hij vernam dat ik iemand van OR had aangeschoten om zaken te vertellen die op onze afdeling speelden, kon hij zich niet meer onder controle houden. Het gevolg was dat hij langskwam en dreigend zijn broek begon los te maken.

Deze sterke vrouw, toen meisje, belandde in een shocktoestand. Ik ben weggelopen en heb mijn werkdag afgemaakt in angst. Naar huis rijden durfde ik niet meer. Deuren op slot thuis. Mezelf oprapen. Bellen. Praten.
Er volgde een gesprek met een vertrouwenspersoon binnen het bedrijf en een klacht (hij diende daarna een klacht tegen mij in). Vervolgens een mediationtraject, omdat dat moest volgens ‘de protocollen’, maar dat is bij één gesprek gebleven. De vertrouwenspersoon werd beïnvloed door de directie en had me niet verteld dat mediation bemiddeling was. Dat je er samen uit moest komen. Allebei water bij de wijn. Ik werd misselijk bij het idee. Weer geschaad in mijn vertrouwen ben ik toen naar een bond gestapt waar ik lid van was. Daar kreeg ik de juiste steun.

Ik was de eerste in het bedrijf die een klacht indiende over seksuele intimidatie (niet de eerste die een klacht had), ik werd nu ook geïntimideerd door een directielid (HR), die me veelvuldig aansprak en me probeerde te laten stoppen met de procedure. Me daarover thuis zelfs belde na 22.00 uur. Het was afschuwelijk. Veel collega’s lieten me vallen, een enkele bleef me steunen.
Na 1,5 jaar vechten, waarin ondertussen mijn privéleven volledig door DSK-tje overhoop was gehaald, bedreigingen en seksuele intimidatie, heb ik geschikt. DSK-tje heeft een officiële waarschuwing gehad. Ik wilde verder met mijn leven en carrière. Ik heb geschikt, omdat ik op dat moment een andere baan vond. Ik kreeg een geldbedrag mee wat aanzienlijk was, maar het absoluut niet waard is geweest. De schikking hield ook geheimhouding in.

Ik vind mijn verhaal vooral belangrijk om te delen, zodat dat ene meisje of vrouw weet dat er altijd een uitweg is en dat je, als je het aankunt, moet vechten. Voor mij was niet vechten geen keuze. Dat had voor mij met eigenwaarde te maken. Die is onbetaalbaar. Al weet ik niet zeker of ik het nu weer zou aangaan.

Mijn DSK-tje van toen is er nog steeds. Het is al jaren geleden, maar ik kan (helaas) zien, dat hij elke week op een openbaar profiel van mij kijkt. Zijn naam staat dus altijd in die lijst en ik heb het vermoeden dat dit altijd zo blijft.
Ik vond de uitspraak van de advocate Gabi van Driem bij Knevel en van de Brink mooi. Hoe de zaak van DSK (Dominique Strauss-Kahn) vanaf het begin af aan door het Openbaar Ministerie al gekleurd is gehandeld. En dat het een blamage is voor alle vrouwen die ooit een DSK-tje hebben (gehad) in hun leven. Of deze DSK nou schuldig is of niet.

De schrijfster van dit blog wenst anoniem te blijven vanwege het juridische aspect van deze zaak.

Allen samen, allen vrij!

Door Daniëlle van Oostrum

Elk jaar is het op 8 maart Internationale Vrouwendag. Ik had hier nog nooit van gehoord. Tot ik voor mijn werk als webredacteur bij MOVISIE er berichten over plaatste op wecan.nl. Ook in de WE CAN nieuwsbrief die ik later verstuurde, kwam ik het weer tegen. Dit jaar viel 8 maart op een dinsdag, de dag voor mijn vakantie naar Nicaragua. Ik besloot die dag stil te staan bij de rechten van de vrouw en ging, ook bij wijze van afscheid, lekker uit eten met vriendinnen.

In Nicaragua deed ik vrijwilligerswerk voor CISAS, een informatie- en adviescentrum voor zorg en welzijn in de stad León. CISAS houdt zich bezig met talloze onderwerpen, waaronder gender gerelateerd geweld. Typisch voor Zuid-Amerika is het ‘machísmo’, de machocultuur. De cultuur is patriarchaal. Dat wil zeggen dat mannen hoofd van het gezin zijn, vrouwen nauwelijks iets te zeggen hebben en dat huiselijk en seksueel geweld bepaald niet zeldzaam zijn. Homoseksualiteit wordt niet getolereerd. Daarom begon CISAS een campagne: ‘Todas juntas, todas libres!’. Spaans voor: ‘Allen samen, allen vrij!’, geïnspireerd door een lied van drie Nicaraguaanse zangeressen. Met deze campagne strijden CISAS en een aantal vrouwenbewegingen voor de rechten van de vrouw. CISAS vroeg me met deze campagne mee te lopen en ik als WE CAN-changemaker kon dit natuurlijk niet weigeren.

In Nederland stond ik op een nogal rustige manier stil bij Internationale Vrouwendag, in Nicaragua was dit wel anders. Samen met honderden Nicaraguaanse vrouwen liep ik door de koloniale straten van Léon. We schreeuwden leuzen en zongen liedjes met teksten als ‘Queremos democracía en el país, en el calle y en la casa!’. Wij willen democratie in het land, in de straat en in huis. En ‘Educación sexual para decidir, anticonceptivos para no abortar, aborto seguro para no morir’. Seksuele voorlichting zodat we kunnen beslissen, anticonceptie zodat we niet hoeven te aborteren en veilige abortus zodat we niet sterven.

Ik vond het heel indrukwekkend hoe deze vrouwen voor zichzelf opkomen en van de hele stad de aandacht vroegen. En ik vond het een enorme eer om daarbij aanwezig te zijn. Het is mooi om te zien dat deze vrouwen zich niet neerleggen bij hun lot en dat ze niet denken dat dit nu eenmaal deel van hun cultuur is. Een leus luidde bijvoorbeeld: ‘Eliminar la violencia contra las mujeres es cambiar la cultura’. Het beëindigen van het geweld tegen vrouwen is het veranderen van de cultuur. Hopelijk worden de inspanningen van CISAS en de vrouwenbewegingen beloond en lukt het hen inderdaad om veranderingen in gang te zetten. Internationale Vrouwendag zal in ieder geval nooit meer ongemerkt aan me voorbijgaan.

Benieuwd naar de foto’s? Je kunt ze hier bekijken! Ook kan je het lied ‘Todas juntas, todas libres’ beluisteren op Youtube.

Daniëlle van Oostrum is webredacteur bij MOVISIE en Changemaker van de WE CAN Campagne

Hand in eigen boezem

Door Kirsten van den Hul

The Change Agent schrijft wekelijks een column voor het dagblad AD. Hieronder haar laatste bijdrage

Vorige week stemde de Eerste Kamer eindelijk in met een nieuwe wet die bedrijven stimuleert om 30 procent vrouwelijke bestuurders te benoemen. De hoogste tijd, want Nederland scoort slecht waar het gaat om vrouwen aan de top. In 2010 bleef het aandeel vrouwen onder alle bestuurders en commissarissen bij beursgenoteerde bedrijven steken op 8,1%, maar 0,5% meer dan in 2009.

Quota of streefcijfers, het blijft een heet hangijzer. Twee op de drie Europeanen zijn tegen quota voor meer vrouwen in topfuncties, zo bleek uit een grootschalig onderzoek dat vrijdag werd gepresenteerd. Jarenlang was ik er ook tegen om de doorstroom van vrouwen te bevorderen van bovenaf. Er studeren immers allang meer meisjes af dan jongens, ook bij van oudsher door mannen gedomineerde studies als medicijnen en rechten, dus het zou vanzelf wel goed komen met die vrouwen aan de top, dacht ik. Benoemd worden omdat je vrouw bent en niet omdat je de beste kandidaat bent, dat leidt alleen maar tot scheve benoemingen en scheve blikken.

Inmiddels ben ik van gedachten veranderd. En ik ben niet de enige. Al jaren pleiten topvrouwen als Neelie Kroes en Agnes Jongerius, beide zelf in het zadel door positieve discriminatie, voor invoering van quota. Waarom? Omdat de cijfers duidelijk laten zien dat vrouwen nog geen gelijke kansen krijgen. Blijkbaar zijn er meer drastische maatregelen nodig om de “old boys” te overtuigen en een deuk te slaan in het glazen plafond.

Morgen spreekt de Tweede Kamer over het emancipatiebeleid van het kabinet. ‘Meer vrouwen naar de top’ is één van de actielijnen van dat beleid. En de overheid zelf? Die haalt de streefcijfers bij lange na niet. Zowel het aantal vrouwen in het kabinet-Rutte als het aantal vrouwelijke burgemeesters blijft steken op 20%. De overheid zou er goed aan doen eerst de hand in eigen boezem te steken. En wij vrouwen trouwens ook. Ik zeg: op naar de top dames!
(eerder verschenen in AD 7 juni 2011)

Kirsten van den Hul is Sovietologist, Arabist, change catalyst, columnist. Dutch UN Women’s Representative. Inspirational speaker, performance poet, host and WE CAN changemaker